مهدی جهان بخش، اهل رفسنجان است. شعرهای طنز خوبی دارد و همیشه با        شعرخوانی هایش باعث رونق نشست ماهانه ی طنزپردازان استان کرمان می شود.

یکی از شعرهای طنز او را در ادامه بخوانید:

در شب ارتحال پاييزي                       بايد از خواب ناز برخيزي

اي كه با يقه‌ي جناب خودت                تا دم مردنت گل‌آويزي

فلفلي تو اگر چرا شوري                   نمكي تو اگر چرا تيزي

به سليمان درد موري گفت               خير هرگز نديدم از ريزي

ريش من شد نشانه‌ي ضعفم            مي‌گذارم سبيل چنگيزي

يك مترسك سراغ دارم كه                مي‌خورد هي خيار جاليزي

بي جزيره جزايري شده‌اند                پيش آن‌ها تو كيش و ناچيزي

موز را خورد و پوست را انداخت          تا بيفتند مردم از ليزي

راي هم از من و تو مي‌خواهند          آخر اين خسروان پرويزي

گربه‌هاي لجوج وسواسي                گوشت را مي‌خورند با ديزي

از چنين گربه بايد اي سگ زرد           تا سر كوه قاف بگريزي

به كلاغي كه دزد گردو بود                زاغكي زد كنايه از تيزي

جهت حفظ آبروي خودت                  آبروي مرا تو مي‌ريزي

طبق قانون ماده‌ي چندم                 بايد از ماده‌ها بپرهيزي

                                      ...

خبر خوب و تازه‌مان اين است          زيرميزي شده است روميزي

بس كه جوّ زمين كثيف شده           آسمان هم شده دياليزي

اي كه پاي منافع شخصي              استخوان‌هاي مرده مي‌بيزي

مولوي بودنت دروغين است            برسد تا به شمس تبريزي

تخم ارديبهشت مي‌بينم                از همين جوجه‌هاي پاييزي